De achtbaan van ziekte

Het is maandag 10 juli 2017, mooi zomerweer. Samen met mijn beste vriendin drink ik koffie op een terras in het Amsterdamse Bos. Daarna gaan we wandelen: eerst langs de roeibaan, dan verder het bos in, dan een stukje met de auto. We praten over van alles en nog wat en soms zijn we een tijdje stil. Het maakt niet uit; We kennen elkaar al sinds de eerste schooldag in de brugklas, het is helemaal goed zo. Dit is wat ik vandaag nodig heb.

Een paar uur later zitten we weer op hetzelfde terras voor een late lunch. Ik prik in mijn quinoasalade. Al uren staat mijn “telefoonzintuig” op scherp. ’s Ochtends heb ik de beltoon harder gezet en van tijd tot tijd voel ik met mijn hand of de telefoon misschien trilt. Het zal me niet gebeuren dat ik het telefoontje mis.

Iets na half drie is het zover: de vibratie, het geluid. “Anoniem” staat er in het scherm van mijn telefoon.

Een halfjaar eerder zaten we op een gewone dinsdagochtend allebei aan tafel te werken. Nou OK, het was niet helemaal een gewone ochtend. Straks zou ik met J. meegaan naar het ziekenhuis voor de uitslag van zijn MRI-scan. Het was helemaal niet onze gewoonte om dit soort dingen met z’n tweeën te doen, maar het zou kunnen gaan om een vernauwing van het halswervelkanaal die met een operatie verholpen zou moeten worden. Ik vond het een beetje een eng verhaal en ik wilde graag weten hoe of wat.

Rond 9 uur gaat J’s telefoon. Het ziekenhuis. “Eh ja, we komen met z’n tweeën”, zegt hij, duidelijk overrompeld door dit telefoontje dat, anderhalf uur voor de afspraak, zomaar uit de lucht komt vallen.

We kijken elkaar aan, dit kan maar één ding betekenen: geen goed nieuws. Of zou het de standaardprocedure zijn om patiënten te vragen iemand mee te nemen naar een uitslaggesprek? We weten het niet.

Wanneer we een paar uur later het ziekenhuis uitkomen, bestaan er ineens twee werelden: die ene vertrouwde waarvan we vanochtend nog volop deel uitmaakten en een nieuwe, parallelle wereld. In de oude wereld ging verreweg de meeste aandacht uit naar ons meerjarenproject: de zelfbouwkavel en de naderende verhuizing. Daarnaast natuurlijk werk, sport, familie, vrienden, een gebeurtenisje hier en daar. In de nieuwe, parallelle wereld waren we in een gigantische achtbaan beland. De achtbaan leidde ons door een medisch landschap met daarin verschijnselen als de ruggenmergtumor, de neurochirurg en de hoog risico operatie. De achtbaan bleek geen vaste route te hebben en ook geen duidelijk eindpunt. We moesten zelf sturen en zelf zorgen dat we er niet uit vielen.

Terug naar het Amsterdamse Bos. De chirurg zou zelf bellen zodra zijn deel van het werk erop zat, had hij gezegd. En dat deed hij.

Ik ben een eindje weggelopen van het terras. Aan mijn ene oor houd ik de telefoon, mijn andere oor druk ik dicht om het geroezemoes op afstand te houden. Operatie geslaagd, niets geks tegengekomen, even afwachten hoe het lichaam straks reageert. Kom straks maar even langs, dan is hij wel wakker. Ja, dat zal ik doen. Nou, bedankt hè en tot ziens.

De opluchting, ook bij mijn vriendin. Een paar appjes, een telefoontje naar mijn moeder, langzaam koers zetten richting VU. Wachten tot het 19.00 uur is en ik naar binnen mag op de extra bewaakte uitslaapkamer. Wat ga ik daar eigenlijk aantreffen? Markeert de operatie het einde van een periode, het begin van een nieuwe periode of slechts een tussenstation?