De achtbaan van ziekte
Het is maandag 10 juli 2017, mooi zomerweer. Samen met mijn beste vriendin drink ik koffie op een terras in het Amsterdamse Bos. Daarna gaan we wandelen: eerst langs de roeibaan, dan verder het bos in, dan een stukje met de auto. We praten over van alles en nog wat en soms zijn we een tijdje stil. Het maakt niet uit; We kennen elkaar al sinds de eerste schooldag in de brugklas, het is helemaal goed zo. Dit is wat ik vandaag nodig heb. Een paar uur later zitten we weer op hetzelfde terras voor een late lunch. Ik prik in mijn quinoasalade. Al uren staat mijn “telefoonzintuig” op scherp. ’s Ochtends heb ik de beltoon harder gezet en van tijd tot tijd voel ik met mijn hand of de telefoon misschien trilt. Het zal me niet gebeuren dat ik het telefoontje mis. Iets na half drie is het zover: de vibratie, het geluid. “Anoniem” staat er in het scherm van mijn telefoon. Een halfjaar eerder zaten we op een gewone dinsdagochtend allebei aan tafel te werken. Nou OK, het was niet helemaa...